Arthur Rimbaud.....
Μιά εποχή στην κόλαση
ΆΝ θυμάμαι καλά,κάποτε,ήταν η ζωή μου έκπαγλη
γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τά
κρασιά κυλούσαν.
Μιά νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.
Και τη βρήκα πικρή.
Και τη βλαστήμησα.
Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη.Δραπέτευσα.
Ώ Μάγισσες,Μιζέρια,Μίσος,εσείς θα διαφυλάξετε
το θησαυρό μου.
Κατόρθωσα να σβύσω απο το λογικό μου κάθε
ελπίδα ανθρώπινη.
Μ'ύπουλο σάλτο,χύμηξα σά θηρίο πάνω σ'όλες
τίς χαρές να τίς σπαράξω.
Επικαλέστηκα τούς δήμιους νά δαγκάσω,πεθαίνοντας,
τα κοντάκια τών όπλων τους.
Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ
στο αίμα,στήν άμμο.
Η απόγνωση ήταν ο Θεός μου.
Κυλίστηκα στη λάσπη.
ΆΝ θυμάμαι καλά,κάποτε,ήταν η ζωή μου έκπαγλη
γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τά
κρασιά κυλούσαν.
Μιά νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.
Και τη βρήκα πικρή.
Και τη βλαστήμησα.
Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη.Δραπέτευσα.
Ώ Μάγισσες,Μιζέρια,Μίσος,εσείς θα διαφυλάξετε
το θησαυρό μου.
Κατόρθωσα να σβύσω απο το λογικό μου κάθε
ελπίδα ανθρώπινη.
Μ'ύπουλο σάλτο,χύμηξα σά θηρίο πάνω σ'όλες
τίς χαρές να τίς σπαράξω.
Επικαλέστηκα τούς δήμιους νά δαγκάσω,πεθαίνοντας,
τα κοντάκια τών όπλων τους.
Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ
στο αίμα,στήν άμμο.
Η απόγνωση ήταν ο Θεός μου.
Κυλίστηκα στη λάσπη.
1 comment:
Στέγνωσα στόν αέρα του εγκλήματος.
Ξεγέλασα την τρέλλα.
Κι'η άνοιξη μου προσκόμισε τό φρικαλέο γέλοιο
του ηλίθιου.
Μά τώρα τελευταία,πρίν τά τινάξω γιά καλά,
λέω ν'αποζητήσω το κλειδί τού αρχαίου συμπόσιου
μήπως βρώ ξανά τήν όρεξή μου.
Τό κλειδί αυτό είν'η συμπόνοια.
Η έμπνευση τούτη δείχνει πώς ονειρεύτηκα.
<>κ.τ.λ. ολολύζει ο διάβολος:
και με στεφανώνει με πλήθος ιλαρές παπαρούνες.
<>
Άχ!απαύδησα.
Αλλά,Σατανά,φίλτατέ μου,να χαρείς,όχι βλοσυρές
ματιές.Περιμένω μερικές βδεληρότητες,
αναδρομικά.
Ωστόσο,για σάς,τους εραστές της απουσίας του
περιγραφικού ή διδακτικού ύφους σ'έναν συγγραφέα,
για σάς αποσπώ τίς λίγες εέεινές αυτές σελίδες από
το σημειωματάριον ενός κολασμένου.
Post a Comment